Gezinshuizen zijn erkende zorgaanbieders en worden gefinancierd via de Jeugdwet. Dit artikel legt uit hoe dat werkt – van gemeentelijke inkoop tot het dagelijks tarief.
De Jeugdwet als grondslag
Sinds 2015 zijn gemeenten verantwoordelijk voor de jeugdhulp in Nederland, inclusief de financiering van gezinshuizen. Een gemeente koopt jeugdhulp in bij erkende zorgaanbieders.
Zorgaanbiederstatus
Om gefinancierd te worden, moet een gezinshuis een erkende zorgaanbieder zijn. Dit betekent voldoen aan de Wet kwaliteit, klachten en geschillen zorg (Wkkgz) en de IGJ-eisen. Veel gezinshuizen zijn aangesloten bij een koepelorganisatie die de zorgaanbiederstatus beheert.
Tarieven
Gemeenten stellen tarieven vast uitgedrukt als bedrag per jeugdige per dag (etmaalprijs) of per maand. De tarieven variëren per gemeente en per zorgzwaarte. Gezinshuisouders ontvangen hun inkomen via de tarieven die de zorgorganisatie van de gemeente ontvangt, na aftrek van overhead, begeleiding en organisatiekosten.
Is rijk worden mogelijk?
Nee. Na aftrek van alle kosten (grotere woning, voedsel, kleding, vervoer, verzekeringen) is het inkomen van gezinshuisouders bescheiden vergeleken bij de uren die worden gemaakt. Het is geen onderneming om snel geld mee te verdienen. Het is een professioneel en persoonlijk engagement.
Tariefproblematiek
De gezinshuissector kampt met tarieven die achterblijven bij de kostenontwikkeling. Stijgende woonlasten, inflatie en toenemende bureaucratie zetten het financiële model onder druk. Brancheorganisaties pleiten voor eerlijker tarieven.